Mar de Plata – Rio, barbacoa y sol

Zoals elke dag, kwamen we ook vanochtend weer samen aan de “pyramide” in het parque central. Van hieruit vertrokken we naar de Mercado Campesino, een lokale boerenmarkt. Abel, een boer van Nueva Guinea en broer van Elba (directrice van het schooltje la Montanita), ontving ons hier hartelijk en gaf ons de geschiedenis mee van deze markt.

Met de hulp van de stedenband begon er in Nueva Guinea 9 jaar geleden een markt waarop boeren elke vrijdag rechtstreeks hun producten kunnen verkopen. Ze starten toen met 3 families. De stedenband sponsorde voor hen tentjes en tafels, zodat ze droog konden staan en hun goederen konden uitstallen. Ze hebben doorheen de jaren zeer veel geleerd, zijn in andere steden gaan kijken hoe ze het daar deden en ontdekten dat ze zeer diverse producten kunnen verkopen, van eieren tot chocolade. Ook investeerden ze reeds veel tijd in het gidsen van boeren in hoe ze hun productie kunnen uitbreiden en niet afhankelijk hoeven te zijn van een monocultuur. Uiteindelijk is het een win-win situatie, want zonder een tussenpersoon tussen boer en consument, krijgen de boeren meer geld voor hun producten en betalen de klanten minder!

Door de jaren heen groeide dit marktje uit tot een groep van 19 families boeren die hier elke vrijdag aanwezig zijn. Ondertussen hebben ze een vaste staanplaats onder een permanent afdakje in het centrum van de stad. Volgende stap is nu dit concept te verspreiden naar de kolonies van Nueva Guinea, die soms wel tot 4 uur rijden van het centrum af liggen, zodat ook daar de boeren op een eerlijke manier hun producten kunnen verkopen.

Even langs de kraampjes lopen leverde iedereen heel wat lekkers en verschillende souveniertjes op: appelsienen (6 voor 25 eurocent!), citroenthee, een ananas, honing, gemberthee, … Als teken van dank kregen we van de boeren een grote zak vol groenten, fruit en kruiden mee. Dat konden we goed gebruiken aan de rivier later!

Een uurtje wachten (en appelsienen eten) later kwam een camion ons oppikken, tijd om naar de rivier te gaan! Gezien de plannen hier nogal eens veranderen, werd het niet salto Esperanza maar Mar de Plata. Alles werd meegenomen, van een bal om te voetballen tot een grote kom vlees en een barbecue. Toen we aankwamen werd duidelijk waarom de Nica’s deze plek voor ons hadden uitgekozen. De uitroep van Arthur zegt genoeg: “ooooow joh, ik heb nog nooit zo een mooie plek gezien! Dit moet de mooiste plek van Nicaragua zijn!”

We installeerden ons langs de rivier onder de bomen en het duurde niet lang voordat de eerste jongens in het water lagen en natuurlijk volgden de meisjes niet veel later. 

Samenvatting van de rest van de dag:

  • Zon
  • Bootje genaamd “Calipso”
  • Hangmatten
  • Ontdekkingstocht langs de rivier, met Katrijn op kop
  • Zonnecrème
  • Pauline:”Oh nee, daar komen koeien de rivier oversteken! Help! Ik heb koeienfobie!” (Ze is dan maar in de boom geklommen, waar ze veilig stond)
  • Verse kokosnoten 
  • Katrien: “jongens, smeer jullie nog eens in”
  • “Mmm dat ruikt hier naar barbecue!”
  • Sofie: “jongens, doe NU uw t-shirt aan, ge zijt helemaal rood”
  • Verse guava
  • Giel:”ik wil later een kreeften worden en dat is nu al gelukt!”
  • Vers ananassap
  • Maartje: “help, ik zit vast in de modder! Ik ben mijn schoen kwijt!” (Gelukkig konden de Nica’s haar schoen recupereren) 
  • Verse watermeloen
  • Tanja:”Moeten we echt al uit het water komen? Het is hier zo leuk!”

Om 16u30 was het weer tijd om alles bij elkaar te rapen en de camion in te stappen. Iedereen werd vlak bij zijn “thuis” afgezet, rood-bruin, moe, maar blij 🙂

Vanavond gaan we een feestje bouwen met de hele groep en alle Nica’s die we ondertussen hebben leren kennen zijn ook uitgenodigd (de jongeren van de scholen, de dansgroep van de universiteit, de gastgezinnen, …). Dat belooft een topaandelen te worden!

Advertenties

Geen tranen, wel schudden met die billen!

Gisterenochtend, donderdag, bezochten we 2 projecten die de stedenband ondersteunt: de gemeentelijke bibliotheek van Nueva Guinea en nadien Casa de la Mujer, een project waar vrouwen van het platteland naartoe kunnen komen om te bevallen en nadien terug op krachten kunnen komen alvorens weer terug naar huis te gaan, soms enkele uren rijden van hier. 

Vrouwen kunnen er al een maand op voorhand terecht voor de nodige zorgen maar ook voor informatie over hoe de bevalling zal verlopen en dat het noodzakelijk is dat ze zo lang mogelijk borstvoeding blijven geven. Ze mogen Nestlé niet geloven die zegt dat het beter is om melkpoeder te mengen met water, want water hier komt vaak uit een bron of rivier en is alles behalve zuiver.

Ook wist de madam ons te zeggen dat het hier nog steeds heel normaal is dat meisjes van 13-14 jaar een kindje krijgen. De overheid slaagt er niet in om dat cijfer terug te schroeven. Integendeel… Het steeg vorig jaar van 29% naar 34%. “Gelukkig” zijn de meisjes minder vaak zwanger van hun vader, oom of buurman maar wel van jongens die ongeveer hun leeftijd hebben. Op dat eerste staan gelukkig zware straffen sinds enkele jaren..

We hadden geluk, er was enkele dagen geleden een kindje geboren. Het 9e(!) kindje van de mama. Vorige intercambioso mocht Jacques een kindje een naam geven maar deze keer wachtte de mama toch liever op de papa om een naam te kiezen.. 😉

Smiddags skypen we ruim anderhalf uur met het thuisfront. Alle mama’s en papa’s passeerden één voor één de camera en stelden ons vragen over het eten, de gastgezinnen en de grote verschillen met thuis. Het deed iedereen deugd om even met hun gedachten thuis te zijn, bedankt om te komen allemaal!

Namiddag gingen we naar La Montañita, een schooltje van Elba Rivera dat door VZW Vonkita (St Truiden) ondersteunt wordt. We deden er een theaterworkshop samen met jongeren van hier. De jongeren staken oa enkele sketches in elkaar over cultuurverschillen en dingen die ze hier al samen meemaakten. 

Savonds ging de hele groep naar de universiteit om er bij te leren over de cultuur van Nicaragua. Ze mochten proeven van verschillende nationale gerechten en hun ogen de kost geven bij de verschillende typische dansen. Nadien liep het naadloos over tot een feestje waarbij iedereen zich te pletter danste samen met de dansgroep van de universiteit, ja echt iedereen! 

Ondertussen was er een grote delegatie politici uit Mol te gast in het hotel. Het bestuur van het Nicaraguacomité (Thomas, Hilde, Cristina, Sofie, Katrien) en enkele leerkrachten (Richard, Inge en Eline) mochten de honneurs waarnemen en uitwisselen met hen over hun ervaringen hier. Leuk om elkaar hier te ontmoeten, terwijl we zo dicht bij elkaar wonen in België!

Vandaag gaan we naar Salto de la Esperanza, een waterval hier in de buurt. We gaan er bbq’en, zwemmen en spelletjes spelen samen met de gastgezinnen en de jongeren van hier. Weeral.. Genieten!

Vele groetjes!!

La finca de Don Pastor

Gisteren – woensdag – gingen we een hele dag naar Los Angeles. Nene, we zijn niet onverwacht een beetje vroeger uit Nicaragua vertrokken voor een rondreis in de USA maar Los Angeles is ook een deelgemeente van Nueva Guinea, op het platteland, zo’n uurtje rijden van hier. 

Een grote camion bracht ons hobbeldebobbel naar daar. De weg naar Los Angeles is nog niet verhard dus af en toe was het wel heel erg oppassen met de bobbels en kuilen in de weg. Daar aangekomen was er nog maar weinig te zien behalve bossen en struiken. Waar was de boerderij die we zouden bezoeken?

“Nog ffkes wandelen.. T’is nie zo ver” 

In de blakende zon puften we een ons een weg naar de finca van Don Pastor. Over een rivier, koeienweides, steile hellingen en diepe afdalingen… In onze groep niet enkel fitte jongeren en nog fittere leerkrachten en begeleiders maar ook enkele gastgezinnen met kleine kindjes op de schouders en zelfs enkele 60-plussers! Ons ontzag voor hen was groot. Nog meer voor de mensen die hier wonen want geen auto die hier geraakt, enkel te paard of te voet geraken ze hier tot bij hun stukje land. En als het regent.. tja, dan zitten ze hier wel enkele dagen vast in de modder vermoedden we. 

Helemaal bezweet en rood verbrand (sommigen zelfs een paars gezicht wegens gebrek aan conditie) kwamen we een dik uur later aan op de finca. 

We werden er hartelijk verwelkomd met verse appelsienen uit de tuin. We slurpten het sap eruit tot we zelf helemaal geel en plakkerig waren van kop tot teen. Heerlijk! Zoveel sap in 1 appelsien!

Na de batterijen weer opgeladen te hebben gingen we een beetje verderop naar de rivier om wat af te koelen (opnieuw een helling naar beneden wandelen!). Daar speelden en zwommen we enkele uurtjes lang in het frisse water of rustten anderen wat uit langs de kant. Zoals het elke stoere kerel betaamt was de grote uitdaging op dat moment om vanaf de hoogste boom een slingerconstructie te maken om in de rivier te springen. De Nica’s werkten samen met onze jongens en iedereen slingerde nadien als een echte Tarzan één voor één in de rivier. Zalig!

Als middageten stond er kippensoep op het menu met yuca en maniok (wortelsoorten, smaakt beetje naar patat). Er ging niks van de kip verloren dus voor sommigen was het wat angstig roeren in de hoop dat er geen kippenkop in hun kommetje zat. Gelukkig was er nog fruit over.. 😉

De rest van de namiddag genoten we van de rust en de prachtige natuur. Sommigen verkenden de omgeving zelfs per paard! Tom en Cristina bleken de dapperste ruiters, Sofie en Katrien die… tja, die waren iets minder dapper en konden niet snel genoeg terug van het paard zijn 🙂

Aan het einde van de dag wachtte ons nog een wandeling helemaal terug naar waar de camion ons vanochtend uitlaadde. De zonnecrème druppelde samen met de zweetdruppels van ons vel terwijl we in de avondzon terugwandelden. Stikop maar voldaan gingen we terug naar Nueva Guinea, naar de gastgezinnen. Sommige jongeren spraken opnieuw samen af in een van de huizen van de Nica’s om een beetje rond te hangen, te dansen en zich samen te amuseren. 

De begeleiding vergaderde nog tot laat met het bestuur van de stedenband. Vandaar dat er gisteren geen energie meer over was om dit verhaal nog te schrijven.

Het is momenteel 8u, donderdagochtend en om 9u ontmoetten we elkaar weer in parque central. We gaan enkele projecten bezoeken van de stedenband zoals de kindervoorleeshoek in de bibliotheek en casa de la mujer, huis van de vrouw. Vanmiddag Skypen we met het thuisfront. Half 12 zal het hier dan zijn. Fingers crossed dat de internetverbinding sterk genoeg is! 

Namiddag, als de tranen gedroogd zijn, dan doen we nog een theaterworkshop samen met de Nicaraguaanse jongeren. Vanavond komt er een delegatie uit de stad Mol naar hier, zij zijn momenteel met een groep van 80 in hun stedenbandstad Santo Tomas en enkelen van hen komen projecten van onze stedenband bezoeken vandaag. Vanavond zullen we waarschijnlijk samen eten met z’n allen. 

Vele groetjes allemaal en misschien tot straks, op de Skype! (half 8 in St-Aloysius te Zepperen!)

Zeven Zaventemse zotten…

Cumpleaños feliz, cumpleaños feeelliiizzz… Hoera voor Giel! Jarig zijn in Nicaragua, dat zal hij niet snel vergeten!

Hij werd vandaag getrakteerd op een piñata en mocht na een kwartiertje geblinddoekt in het rond slaan enkele kilo’s snoep in ontvangst nemen. Hij liep de hele dag rond met een smile tot achter zijn oren! 

  

In kleine groepjes bezochten we vanochtend enkele werkplaatsen in het centrum van Nueva Guinea. Denk aan: een zadelmaker, gitaarmaker, tv-reparateur, zonnepanelenwinkel, schoenmaker, de markt, … Kortom, het dagdagelijkse leven van de mensen hier. 

Tuur kocht bijna een gitaar, we konden een riem kopen van verse slangenhuid (er was momenteel geen struisvogelhuid beschikbaar) en we leerden dat bijna iedereen in Nueva Guinea een flatscreen tv heeft die regelmatig moet gerepareerd worden.

image

En nadien eten!  Er waren 2 keuzes: albino kip (pollo al vino) en pollo con champiñones. 

Namiddag hebben we allemaal ècht uitgewisseld met de Nica’s. De jongeren kregen een lijst met 15 opdrachten en 2 uur de tijd om ze vlekkeloos uit te voeren. Denk aan:

  • Laat de Belgen een typisch Nicaraguaanse dans foutloos uitvoeren
  • Laat een Nicaraguaan zonder fouten volgende zin zeggen: zeven zaventemse zotten zullen zes zomerse zondagen zwemmen zonder zwembroek. Zalige zuster Julien zei “ze zijn zot zeker, ze zullen zinken!”
  • Om 17u valt er een ei naar beneden, zorg dat het niet kapot valt
  • Maak een klerenketting van 20m
  • Maak een menselijk piramide van 3 verdiepingen 
  • Verleid een willekeurige Nicaraguaan op straat 
  • Maak een foto met een bekende nueva guineaan

image

image

Ondertussen gingen enkele begeleidsters zich laten verwennen met een manicure, blijkbaar zoals het momenteel erg in de mode is hier!

   

 

De jongeren volbrachten boven alle verwachtingen alle opdrachten en mochten als prijs een mooie Intercambioso T-shirt in ontvangst nemen en… Een “straf” bedenken voor de begeleiders. We moesten allemaal een piramide maken.. Met Lesther bovenaan. Letterlijk en figuurlijk het zwaargewicht van de organisatie! 

Nu zitten alle jongeren normaal gezien de avond door te brengen in hun gastgezin maar ze zijn allemaal overeengekomen om samen pizza te eten in het huis van één van de families. Het bewijs dat ze echt wel al heel goed hebben uitgewisseld met elkaar! 

De begeleiding vergadert nog even over het programma van de komende dagen, met een fris Nicaraguaans pintje erbij!

  

 

Ik vind het wc papier hier niet.. Hoe zegt ge da?

  • Hoeveel water zou ik mogen nemen om mij te wassen? (Nele)
  • Mijn huis ligt vol met speelgoed en mijn bed vol pluchen beesten. Ik weet niet goed waar ik moet slapen straks… (Pauline)
  • Iedereen in de kerk kwam mij een hand geven, precies een gebedswake. (Dieter)
  • Ik vind het wc papier nie.. Hoe vraagt ge da? (Jolien)
  • Iedereen: Mogen we dat drinken? is dat water van de kraan? 
  • Ik weet niet goed wanneer het ok is voor hen om te gaan slapen en wanneer we mogen opstaan.. We hebben daar vanochtend een uur muisstil in bed gelegen omdat we niet durfden opstaan.. (Aline)
  • Ik kreeg plots een fluoroze ijsje in m’n handen.. Heb het maar opgegeten maar ik vertrouwde het niet echt.. (cristina)
  • Iedereen: “wat was dat vies bruin drankje?? Da leek op chocomelk ma…eeeiiikkeess, zo vies!!”
  • Die pastoor in de mis was echt heel boos aant roepen op iedereen, mensen begonnen zelfs te wenen. Ik was een beetje bang… (Tom)
  • Ons gastgezin vroeg ons hoe het is met de economische situatie in Griekenland en het verenigd koninkrijk… Eeuuuuuuhhhh… (Nick)
  • Wij hebben koeienhart gegeten zonder dat we het wisten! Ma..da was eigenlijk keilekker! (Eline)

Hier een korte indruk van hoe de eerste ervaringen met de gastgezinnen waren. Toen ik vanmiddag vroeg: “wie heeft het leukste gastgezin??” Riep iedereen tegelijk “iiiikkkkk!!!”. Meer woorden ga ik daar niet aan vuil maken 🙂

Vanochtend bezochten we allemaal in kleine groepjes een middelbare school in Nueva Guinea. In elke klas ons mogen voorstellen met Belgische liedjes en dansjes en alle meisjes van de school wilden op de foto met onze knappe (grote) jongens! Een nieuwe boysband is hier in de maak.. De fans hebben ze al!

In 1 school mochten ze zelfs een volledige les meevolgen. Richard volgde uiteraard de les aardrijkskunde en wist te vertellen dat hij nog nooit zo een chaotische, onsamenhangende les had gezien..  “Ik denk niet dat de leerlingen er iets van begrepen, ik wou ingrijpen maar heb me maar op de achtergrond gehouden..”

Namiddag bezochten we “la esperanzita”, een modelboerderij waar boeren uit de nabije comunidades cursus komen volgen om te leren over ecologische en duurzame landbouw en bosteelt. We deden er een lange wandeling door het bos, langs de meest exotische planten en vruchten. We mochten er vreemd fruit proeven , echte natuur ruiken en vooral voelen hoe er af en toe enkele mieren in onze schoenen of broek kropen.. 😉

Nu is iedereen aan het avondeten in zijn gastgezin en hopelijk een frisse douche aant nemen. We spreken binnen enkele minuutjes af in het centrale park waar alle jongeren met hun gastgezinnen langskomen voor enkele spelletjes en “informeel rondhangen”. 

Groetjes!!


Ps: op onze Facebook pagina Intercambioso2 kan je enkele foto’s zien van de afgelopen dagen!

PPS: laat gerust enkele reacties achter op deze blog, dat vinden de jongeren zeker leuk!


Zweetreten en rode neuzen

Vandaag, zaterdag, zijn we wakker geworden rond half 7 in hotel Santa Maria (Managua). Na een stevig ontbijt (roerei met ui en tomaat, rijst met bonen en toastbrood) vertrokken we rond half 9 met de bus naar parque Natural Mombacho. Mombacho is een vulkaan op zo’n 2u rijden vanuit managua (= zweetreet). De laatste keer dat hij uitbarstte was in 1570 dus we voelden ons wel op ons gemak..

Een camion bracht ons bijna 1000m naar boven, met veel hobbeldebobbel en een bijna oververhitte motor. We wandelden met een gids rond één van de 4 kraters en genoten van de meest fantastische uitzichten in de èchte natuur. Veel ooohhss en aaaahhhss en wooowwwwss! En als kers op de taart een luiaard in een boom die mooi poseerde voor de camera. Fantástico!

We lunchten nadien bovenop de vulkaan, er was paarse fanta (ja, paars!) en allerlei andere frisdranken, in flesjes van 354ml. Een boeiend gespreksonderwerp aan tafel. 354..? Die Nicaraguanen toch, bizar!

De camion bracht ons weer naar beneden (ocharme die remmen) en met onze eigen bus gingen we verder naar vulkaan Masaya. Daar aangekomen bleek dat we nog maar een half uur hadden om het park te bezoeken want ze gingen vandaag een uur vroeger sluiten dan normaal, zomaar.. zonder reden. Heel jammer maar we besloten uiteindelijk om dit niet te doen en 125$ uit te sparen.

Change of plans, cambio de programa!

Onze Nicaraguaanse amigos gidsten ons langs de mooiste plekjes van Managua. Sommige van die plekken hebben hier toch een minder mooie kant. De huidige regering investeerde de afgelopen jaren heel erg veel in het bouwen van recreatieve plekken voor de lokale bevolking, grote pleinen met terrasjes, speeltuinen, restaurantjes, etc.. Dankzij de uitleg van onze Nicaraguanen leerden we dat dit meestal altijd ten koste van de arme bevolking is gebeurd. Mensen werden onteigend en op straat gezet zodat er een (lelijk) toeristisch complex, denk aan Benidorm, kon gebouwd worden. 

Nadien bezochten we de oude kathedraal op plaza de la revolución. Het plein hing vol met kleurrijke kerstverlichting. De vrouw van de president vindt blijkbaar dat het alle dagen kerst mag zijn. We werden er ook de hele tijd achtervolgd door een ijsventer, die op de meest ongepaste momenten met zijn bel rinkelde om onze aandacht te trekken. Helaas kon hij niemand overtuigen om een ijsje te kopen. Iedereen is erg op zijn hoede voor diarree.. 

Nadien gingen we terug naar de bus die ons terugbracht naar naar het hotel. Intussen gingen Marlon en Sofie  de verloren bagage van Aline zoeken in de luchthaven. Om een lang verhaal kort maken: Aline haar bagage zat er gisteren niet bij toen wa landden in managua. Na veel heen en weer bellen vandaag zonder resultaat besloten we zelf het heft in handen te nemen en naar de luchthaven te gaan. Wat bleek: haar valies was vanochtend naar Leon gebracht (2u van hier), naar iemand wiens valies ook verloren raakte tijdens dezelfde reis (een meisje uit Brussel). Haar naam begint ook met “Van ..” En dat was blijkbaar genoeg om verwarring te creëeren..  Eind goed al goed, de valies van Aline is hier 10 min geleden toegekomen. Iedereen blij! 🙂

Hilde had nog een verrassing voor ons in petto vanavond. De “wereldbekende” reggae-artiest Phillipe montalban kwam ons een privé concert geven en leerde ons bij over de geschiedenis van Nicaragua en de rastamannen aan de Caraïbische kust. Liedjes met veel: “Evolution…revolution…” En “carribean soldier..fighting on the frontline, till the war is over”. Check Facebook (Intercambioso2) voor een filmpje. 

Nu gaan we allemaal slapen! 

Tot morgen, dan zijn we eindelijk in Nueva Guinea !

Samen uit, samen thuis

Eindelijk!

We zijn er allemaal geraakt na 44 uur reizen!!!

Groep 1 kwam vanmiddag al toe om 14u en kreeg een korte rondleiding in Managua. Groep 2 werd opgewacht in de luchthaven om 19u en is zich nu aan het installeren in de hotelkamers. 

Het is moeilijk om een beschrijving te geven van wat iedereen vandaag deed, vooral omdat we in 2 groepen reisden.

Enkele impressies:

  • Groep 1 bezocht vandaag een uitkijkpunt bovenop een heuvel in managua en zag de zon ondergaan achter prachtige vulkanen en meren
  • Maartje haar groepje (Dieter, Jolien, Emelie en Nick) hadden maar 1u om over te stappen in Miami. Ze hebben zich sufgelopen naar de gate en toen bleek dat ze nog een half uur moesten wachten. Goeie work-out noemen we dat!
  • We hebben al ongelofelijk veel pech gehad de afgelopen 2 dagen, Tom houdt er steeds de spirit in door de absurde opmerking “tja, het leven is geen ponykamp”. Deze leuze hield ons recht tijdens de moeilijke momenten 🙂
  • Er zit een papegaai in het hotel die de meisjes nafluit. We zijn nog aan het discussiëren wat we hem gaan aanleren om te zeggen want hij kan ook praten!
  • Tijdens een rustig chill-momentje in het hotel, tussen de bomen, kreeg Tuur plots een vogelstront op z’n been. Hilariteit alom.
  • We keken heel erg uit naar een frisse plons in het zwembad maar er blijkt geen water in de kuip te zitten.. Katrien en Sofie hebben alsnog enkele baantjes ‘gezwommen’ namiddag. Edit

   

Zo, nu zitten we gezellig in een kring na te praten over de heftige reis en de geweldige ontvangst in Nicaragua. We worden hier begeleid door 4 fantastische amigos, Lesther, Johana, Nelson en Marlon. Ze hebben alles tot in de puntjes georganiseerd en ze zitten hier dus al 2 dagen op ons te wachten.. 🙂

 

Kip met rijst is onderweg en dan allemaal ons bed in!

Morgen gaan we enkele vulkanen bezoeken en beklimmen, de Mombacho en de Masaya! 

Groetjes en dikke kus van iedereen, we hebben enkel nog maar lachende gezichten gezien vandaag, we zijn echt trots op iedereen dat ze ondanks de miserie zo positief bleven!

Adios!

Ps: tis hier vreed warm!

We zijn er bijna, maar toch niet helemaal!

Hier een kort berichtje vanuit hotel SleepInn fairburn in Atlanta. Inderdaad, we zitten in Atlanta en niet in managua… 

Om een erg lang verhaal kort te maken: in Atlanta hadden we 3u de tijd om over te stappen. Normaal gezien ruim voldoende maar bij de paspoortcontrole  stonden we plots achteraan een rij samen met 500 andere reizigers. We hebben hier 3u gewacht, gestrest, geprobeerd voorbij te steken, gesmeekt om ons op een andere manier sneller door te kunnen laten gaan, maar allemaal tevergeefs. De Amerikanen waren ons vandaag niet goed gezind.

Vlucht gemist.

5u lang onderhandelen met Delta Airlines leverde ons uiteindelijk volgend nieuw reisschema op:

  • We reizen morgen in 4 verschillende groepen naar Miami. De 2 groepen die in de voormiddag reizen zullen elkaar tegenkomen in Miami en samen vliegen naar Managua (aankomst om 14u). De laatste 2 groepen van de namiddag ontmoeten elkaar ook later op de dag in Miami en vliegen samen naar managua (aankomst om 19u).
  • De begeleiding zit verdeeld over de 4 groepen

Dit is geen ideaal scenario maar het was dit of pas ten vroegste op zondag of maandag naar Managua vliegen..

Met een groep van 29 reizen is plezant maar soms ook best wel vervelend.. Er zijn niet zomaar 29 vrije plaatsjes te vinden op een vliegtuig.

Iedereen ligt nu lekker in bed, het is middernacht hier. Het is nu 6u sochtends bij jullie in België, we zijn dus al meer dan 24u op de been!

Morgenvroeg om 5u vertrekt groep 1 naar de luchthaven, om 10u groep 2. 

Hopelijk loopt het deze keer wel vlot en zijn we morgenavond EINDELIJK in Nicaragua!

Uw verslaggeefster Sofie gaat nu ook slapen want zij zit in groep 1 (slik).

Groetjes van iedereen!